Ελληνικός Τύπος
Πέντε χρόνια είναι πολλά: Διακήρυξη για την κατάργηση του νόμου για την υποχρεωτική συνεπιμέλεια
Διακήρυξη που ζητά την κατάργηση του νόμου για την υποχρεωτική συνεπιμέλεια στην Ελλάδα, πέντε χρόνια μετά την ψήφισή του, εξηγώντας τις επιπτώσεις του στις αντιδικίες για την επιμέλεια και ιδίως στα θύματα ενδοοικογενειακής βίας.
Ο φαύλος κύκλος δευτερογενούς και επαναλαμβανόμενης θυματοποίησης μητέρων και παιδιών που υφίστανται ενδοοικογενειακή βία και ο ρόλος της Πατριαρχίας στην διατήρηση και την ενίσχυσή του
Ομιλία της Κικής Πετρουλάκη (Ευρωπαϊκό Δίκτυο κατά της Βίας), στην Εκδήλωση με τίτλο: “Ενδοοικογενειακή Βία και Δικαιώματα Επιμέλειας: Η προστασία των γυναικών και παιδιών από την βία, υπό το πρίσμα της νέας πρότασης της Κομισιόν για μια Ευρωπαϊκή Οδηγία” που διοργάνωσε η Ευρωβουλεύτρια, Έλενα Κουντουρά, η οποία πραγματοποιήθηκε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, στις 24.1.2023.
Ανατομία ενός τραύματος
Μια ψυχοθεραπεύτρια μιλά πρώτη φορα δημόσια για τη σεξουαλική κακοποίηση που υπέστη ως παιδί, φωτίζοντας πολλαπλές πτυχές ενός συλλογικού τραύματος. Η Κική Πετρουλάκη του Ευρωπαϊκού Δικτύου κατά της Βίας επισημαίνει μιλώντας στην «Κ» πως τα τελευταία δύο χρόνια στην Ελλάδα, τα μικρότερα παιδιά κυρίως, έχουν αρχίσει να μιλούν αμέσως. Ωστόσο, η ανταπόκριση του συστήματος που θα έπρεπε να διασφαλίζει την προστασία τους, είναι τουλάχιστον ανεπαρκής. [...] Σύμφωνα με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας, μία στις πέντε γυναίκες και ένας στους 13 άνδρες αναφέρουν ότι έχουν κακοποιηθεί σεξουαλικά κατά την παιδική τους ηλικία.
Η αλήθεια για τους 16 πατεράδες που καταγγέλλουν παιδοψυχολόγο για ψευδείς γνωματεύσεις
Εκτενή ρεπορτάζ και εκπομπές σε δημοφιλή ΜΜΕ υποστηρίζουν πως άνδρες κατηγορήθηκαν ψευδώς από τις πρώην συζύγους τους για την σεξουαλική κακοποίηση των παιδιών τους εξαιτίας μιας «φάμπρικας ψευδών γνωματεύσεων», ενώ στο μεταξύ έχουν αθωωθεί, και γι’ αυτό έχουν προσφύγει στον Άρειο Πάγο. Η πραγματικότητα είναι διαφορετική.
Η απάτη της «γονεϊκής αποξένωσης»
Η θεωρία ότι στο πλαίσιο συγκρουσιακών διαζυγίων τα παιδιά προβαίνουν σε ψευδείς καταγγελίες κακοποίησης εναντίον των μπαμπάδων τους, τις οποίες τους έχουν υποβάλει οι μαμάδες τους για να τα «αποξενώσουν», είναι ανυπόστατη. Και η υιοθέτησή της από τα δικαστήρια οδηγεί σε κατάφωρη καταπάτηση των δικαιωμάτων των παιδιών.
Ένας χρόνος υποχρεωτική συνεπιμέλεια: Το μαρτύριο των κακοποιημένων γυναικών και παιδιών σε εξέλιξη
Έναν χρόνο είναι σε ισχύ ο νόμος για την υποχρεωτική συνεπιμέλεια, που είχε προκαλέσει αντιδράσεις από την πρώτη στιγμή που τον κατέθεσε ο υπουργός δικαιοσύνης κ. Τσιάρας στη βουλή, και τα αποτελέσματα είναι εμφανή. Το ρεπορτάζ του tvxs.gr καταγράφει τραγικές περιπτώσεις στις οποίες δίνεται η επιμέλεια σε πατέρα που έχει κακοποιήσει την μητέρα του παιδιού αλλά συχνά και το ίδιο το παιδί και μάλιστα με αρπαγή του παιδιού από τις αρχές, νύχτα.
Επικίνδυνα παιχνίδια με την υποχρεωτική συνεπιμέλεια των παιδιών και η αντιεπιστημονική «Γονεϊκή Αποξένωση»
Παρά τα όσα λέγονται στην Ελλάδα από τους υποστηρικτές του, το Σύνδρομο Γονικής Αποξένωσης δεν αναγνωρίζεται ως διαταραχή από την ιατρική και την νομική κοινότητα και οι θεωρίες του Gardner καθώς και οι σχετικές έρευνες έχουν δεχτεί ευρεία κριτική για την έλλειψη επιστημονικής βάσης.
In the Name of the Father
Even before the draft of the new law was revealed, it was evident that the “parental alienation syndrome” theory was employed by the men’s rights lobby as a scientific argument in support of the reform. According to the theory, the “syndrome” occurs when a child becomes alienated from a parent as a result of the psychological manipulation of another parent, particularly in the context of conflictual family separation.
Νόμος Τσιάρα: Στη Βουλή η ψευδοεπιστήμη και οι εμπνευστές των «στρατοπέδων επανένωσης»
Όσο για το τι συμβαίνει όταν οι ιδέες περί «γονεϊκής αποξένωσης» εφαρμόζονται στην πράξη, σε εκτενές σχετικό θέμα με τίτλο «Όταν το Παιδί Γίνεται Όπλο» που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό The Atlantic τον Δεκέμβριο του 2020, ο ιδρυτής του Ινστιτούτου για τη Βία, την Κακοποίηση και το Τραύμα περιγράφει κι αυτός τα Family Bridges ως «στρατόπεδα βασανιστηρίων για παιδιά».
Έκκληση να αποσυρθεί το νομοσχέδιο για τη συνεπιμέλεια
Το παιδί προσεγγίζεται με την οπτική μιας βαθιά πατριαρχικής κοινωνίας, ως παθητικός δέκτης άσκησης γονεϊκών δικαιωμάτων και όχι ως φορέας δικαιωμάτων [...] Η άρνηση του τέκνου θεωρείται γονεϊκή αποξένωση από την πλευρά του άλλου γονέα, και τιμωρείται με αφαίρεση της γονικής μέριμνας.
Η γονεϊκή αποξένωση και τα παιδιά των γκέι
Ο υπουργός Δικαιοσύνης Κωνσταντίνος Τσιάρας αγαπάει να επικαλείται αυθαίρετες επιστημονικές έρευνες και έννοιες. Στο νομοσχέδιο για τη συνεπιμέλεια, ένα καθαρά νομικό κείμενο, φέρεται ότι εισάγεται ο αμφισβητούμενος διεθνώς όρος «γονεϊκή αποξένωση». [...] έχει επικριθεί εκτενώς από νομικούς κύκλους και τους ειδικούς της ψυχικής υγείας, που πιστεύουν ότι δεν θα έπρεπε να χρησιμοποιείται σε δικαστικές υποθέσεις επιμέλειας τέκνων ούτε από εκπροσώπους της νομικής ούτε της ψυχιατρικής επιστήμης.
Γονική μέριμνα μετά τον χωρισμό των γονέων: Κάποιες επισημάνσεις.
Το συμφέρον του παιδιού, ως το ύψιστο κριτήριο για τις αποφάσεις των γονέων ή των κρατικών αρχών σε θέματα που το αφορούν, κατά το εσωτερικό δίκαιο και τα διεθνή νομοθετικά κείμενα είναι μια αόριστη νομική έννοια που εξειδικεύεται σε κάθε συγκεκριμένη περίπτωση, με βάση τις παραμέτρους και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της. Δεν συνηθίζεται και δεν είναι σωστή η νομοθέτηση προαπαιτουμένων και αφηρημένων γενικής ισχύος κριτηρίων για το συμφέρον του παιδιού.
Οικογενειακό δίκαιο: Ευνοείται η φιγούρα του «πατέρα-αφέντη»
Το οικογενειακό δίκαιο της χώρας μας από παιδοκεντρικό κινδυνεύει να μετατραπεί σε κάτι που θα αποβλέπει αποκλειστικά στην ικανοποίηση των διαζευγμένων πατέρων. Το παιδί από υποκείμενο δικαίου μετατρέπεται και πάλι σε αντικείμενο δικαίου, έστω κι αν αυτό έρχεται σε αντίθεση με όλες τις διεθνείς συμβάσεις. Με την εναλλασσόμενη κατοικία σπάζει στα δύο τις ζωές των παιδιών αφαιρώντας τους σταθερό περιβάλλον, αίσθημα ασφάλειας και γαλήνης.