Social Media Posts
Είμαστε περισσότερες. Παντού.
Μέσα σε καύσωνα, δουλειές, υποχρεώσεις, ατομικές και συλλογικές δοκιμασίες, πριν από λίγες εβδομάδες γεννήθηκε κάτι πολύ όμορφο, ελπιδοφόρο, οργισμένο.
🟣 Στις 27 Ιουνίου 2026 έγινε η πρώτη ανοιχτή και ιδιαίτερα μαζική συνέλευση της Καμπάνιας για την κατάργηση της Υποχρεωτικής Συνεπιμέλειας. Μετράμε 5 χρόνια από την ψήφιση του νόμου Τσιάρα: ενός νόμου που αποδεδειγμένα κακοποιεί παιδιά και δολοφονεί γυναίκες. Στον απόηχο αυτού του θλιβερού απολογισμού των 5 χρόνων, συναντηθήκαμε εκατοντάδες γυναίκες, διά ζώσης και διαδικτυακά, για να οργανωθούμε, αποφασισμένες να καταργήσουμε τον νόμο της υποχρεωτικής συνεπιμέλειας.
Στη συνέλευση αυτή συζητήσαμε για τις καταστροφικές συνέπειες του νόμου Τσιάρα, μοιραστήκαμε τις εμπειρίες μας, σχεδιάσαμε τα επόμενα βήματά μας. Ακόμη, συμμετείχαν και παρενέβησαν φεμινιστικές συλλογικότητες από όλη την Ελλάδα, καθώς και άτομα από άλλες ευρωπαϊκές χώρες με τη βοήθεια διερμηνέα - ευχαριστούμε την Κωνσταντίνα από το Ελληνικό Forum Μεταναστών για την ακούραστη προσφορά της εκείνο το βράδυ.
Φυσικά, η συνέλευση αυτή δε θα είχε τόσο μαζική προσέλευση χωρίς την ανεκτίμητη αλληλέγγυα δουλειά τεσσάρων παιδαγωγών, που απασχόλησαν τα παιδιά κατά τη διάρκεια της συνέλευσης, επιτρέποντας σε δεκάδες μαμάδες να συμμετάσχουν!
Σε αυτή τη συγκινητική πρώτη μας προσπάθεια να συναντηθούμε και να συντονιστούμε, τα συναισθήματά μας ήταν έντονα κι ανάμεικτα: οργή για τους κακοποιητές, αγανάκτηση για το καθεστώς βίας και ελέγχου που ζουν αμέτρητα παιδιά και γυναίκες, αλλά πάνω από όλα φεμινιστική στΟργή. Γιατί από αυτή τη συνέλευση είδαμε ότι έχουμε η μία την άλλη και ορκιστήκαμε ότι δε θα σταματήσουμε μέχρι ο νόμος της υποχρεωτικής συνεπιμέλειας να ξηλωθεί.
Η συνέλευση αυτή σήμανε τη δυναμική έναρξη της Καμπάνιας μας. Μέσα στην τούρλα του καλοκαιριού, γυναίκες cis και trans και κουήρ πλάσματα από όλη την Ελλάδα οργανώνουν παρεμβάσεις, ενημερωτικές δράσεις, η καθεμία και το καθένα βάζει το δικό του λιθαράκι ώστε το μήνυμα να φτάσει παντού: “5 χρόνια είναι πολλά! Κατάργηση του νόμου για την Υποχρεωτική Συνεπιμέλεια”. Πρώτα από όλα όσες θίγονται άμεσα από τις συνέπειες του νόμου μα και όλες μαζί. Είτε έχουμε παιδιά, είτε όχι, ξέρουμε καλά πως ο νόμος Τσιάρα μας επηρεάζει όλες και όλα καθώς βαθαίνει την αντρική πατριαρχική εξουσία και δυναμώνει τον έλεγχο της πάνω στα σώματά μας σε κάθε έκφανση της ζωής μας. Τους δίνει αέρα κι εμείς θα τους τον κόψουμε.
Όσες και όσα βρεθήκαμε, δεσμευτήκαμε να ξανασυναντηθούμε τον Σεπτέμβρη σε μία νέα, ανοιχτή, ακόμα πιο μαζική συνέλευση, στην οποία θα συζητήσουμε το πώς θα κλιμακώσουμε με νέες, μεγαλύτερης εμβέλειας δράσεις για να καταργήσουμε τον νόμο για την Υποχρεωτική Συνεπιμέλεια.
Μέχρι την ημέρα που θα ξανασυναντηθούμε, μπορείτε να βρείτε τη διακήρυξή μας στην ιστοσελίδα μας, ακολουθώντας το link https://stopchildabuse.gr/oxi-stin-ypoxreotiki-synepimeleia/
#όχι_στην_υποχρεωτική_συνεπιμέλεια #τα_παιδιά_έχουν_φωνή Αυτό τον αγώνα θα τον κερδίσουμε εμείς!
Ετοιμαζόμαστε σιγά σιγά για την ανοιχτή συνέλευση οργάνωσης δράσεων για την κατάργηση του νόμου Τσιάρα το Σάββατο, και είναι πολύ σημαντικό για εμάς να μπορέσουμε να έρθουμε όλες και όλα, χωρίς περιορισμούς και χωρίς άγχος. Η Νίκη, η Ελένη και η Νίκη, έμπειρες παιδαγωγοί, θα φροντίσουν τα παιδιά κατά τη διάρκεια της συνέλευσης. Τις ευχαριστούμε από καρδιάς!
Σας περιμένουμε, μικρά μεγάλα, φεμινιστικές και κουήρ συνελεύσεις, συλλογικότητες και άτομα
Εδώ και το event: https://fb.me/e/6UqgcKbG7 See less
Πέντε χρόνια είναι πολλά. Η καμπάνια @Όχι στην Υποχρεωτική Συνεπιμέλεια καλεί φεμινιστικές και κουήρ συλλογικότητες αλλά και όλα τα πλάσματα που επιθυμούν, σε μια ανοιχτή συνέλευση οργάνωσης δράσεων για την κατάργηση του νόμου Τσιάρα, το Σάββατο 27 Ιουνίου στις 7 το απόγευμα στον χώρο τέχνης Ασπάλαθος στα Εξάρχεια. Ο νόμος Τσιάρα Γυναικοκτονεί. Πέντε χρόνια τώρα η καμπάνια και οι λιγοστοί φορείς και δημοσιογράφοι που καταγράφουν τις επιπτώσεις από την εφαρμογή του νόμου για την υποχρεωτική συνεπιμέλεια, παρατηρούμε τη δραματική αύξηση στην ένταση της έμφυλης και ενδοοικογενειακής βίας ως αποτέλεσμα των πολιτικών και του κλίματος που αυτός δημιούργησε. Η γυναικοκτονία της Βασιλικής στην Καλαμάτα είναι προαναγγελθέν έγκλημα του Νόμου Τσιάρα. Είναι η εικόνα της ωμής βίας του κράτους που την φυλάκισε σε μια ζωή με τον κακοποιητή της υπό το βάρος των απειλών πως αν έφευγε θα της έπαιρνε τα παιδιά. Τελικά της πήρε τη ζωή. Γιατί μπορούσε. Γιατί του επιτράπηκε. Η δολοφονία της και η βαρβαρότητα μέσα στην οποία έζησε εκείνη και τα παιδιά της, το τραύμα που καλούνται σήμερα να διαχειριστούν δυο μικρά παιδιά, είναι το αποτέλεσμα του νόμου για την υποχρεωτική συνεπιμέλεια. Του καθεστώτος τρόμου και εκβιασμών που έχει επιβάλλει, προς όφελος των κακοποιητών. Και διαδραματίζεται αυτή τη στιγμή, καθώς γράφουμε αυτές τις γραμμές, σε χιλιάδες σπίτια. Ο νόμος Τσιάρα Βασανίζει Παιδιά. Λίγες μέρες πριν, ήρθε η είδηση πως μέσα σε 48 ώρες δολοφονήθηκαν 3 μητέρες και όλα τα παιδιά τους από τους πρώην/νυν συζύγους και πατεράδες. 13 άτομα νεκρά. Στις Ηνωμένες Πολιτείες, εκεί που ξεκίνησε το λόμπι των «ανδρικών δικαιωμάτων», η αντεπίθεση των λευκών πλούσιων cis ετεροκανονικών ανδρών της χώρας στο φεμινιστικό κίνημα και στις κατακτήσεις του, βρίσκεται ήδη στην επόμενη σελίδα. Όχι μόνο οι γυναίκες. Και τα παιδιά. Όλα νεκρά. Πέντε χρόνια είναι πολλά. Ούτε μια μέρα παραπάνω. Δεν θα θρηνήσουμε άλλες γυναίκες. Δεν θα κλάψουμε παιδιά. Δεν θα γυρίσουμε πίσω στις μαύρες εποχές του άντρα/πατέρα Αφέντη. Δεν έχουμε σκοπό να επιστρέψουμε σε ένα καθεστώς βίας και τρόμου από το οποίο αγωνιστήκαμε για να αποδράσουμε εκατομμύρια γυναίκες και κουήρ πλάσματα σε όλο τον πλανήτη – σε κάθε γωνιά του φωνάζουμε ότι θα ζήσουμε ελεύθερα και εμείς και τα παιδιά μας. Αυτό τον αγώνα ενάντια στον πόλεμο που κήρυξαν πάνω στα σώματά μας θα τον κερδίσουμε εμείς. Ο νόμος Τσιάρα θα ανατραπεί. Με οργάνωση και αντίσταση φεμινιστική. Σας περιμένουμε για να παλέψουμε μαζί, Το Σάββατο 27 Ιουνίου στις 7 το απόγευμα, στον Ασπάλαθο - Χώρο Τέχνης, Χαριλάου Τρικούπη 129, στα Εξάρχεια. Καμία μόνη και κανένα μόνο σημαίνει όλες και όλα μαζί. Εδώ και το event! https://www.facebook.com/share/17VzqGD6GY/ Κάντε attend και ραντεβού στη συνέλευση See less
Από τη δήλωση του βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας Γιάννη Λοβέρδου κατά τη συζήτηση του νόμου Τσιάρα στη Βουλή, για τον κακοποιητή που δε σημαίνει ότι είναι κακός πατέρας, μέχρι την εδραίωση της αντίληψης ότι ο κακοποιητής είναι καλός πατέρας, μας χωρίζουν μόνο πέντε χρόνια από την εφαρμογή του νόμου για την υποχρεωτική συνεπιμέλεια και μια γραμμή από το αίμα των δολοφονημένων γυναικών.
Εχθές το πρωί ξυπνήσαμε για να μάθουμε πως η Βασιλική δεν ήταν πια μαζί μας. Ο κακοποιητικός ελεγκτικός της άντρας την έσφαξε στο γόνατο, με τα παιδιά να παρακολουθούν τη σφαγή, όπως παρακολουθούσαν το ξύλο με τη ζώνη, όπως οι γείτονες παρακολουθούσαν τις κραυγές, όπως η αστυνομία παρακολουθούσε τα καταγγελλόμενα από τους γείτονες αυτεπάγγελτα αδικήματα και δεν μπορούσε να βρει το σπίτι. Όπως παρακολουθούμε εμείς την αρπαγή των παιδιών από το κράτος και το τσουβάλιασμά τους στο νοσοκομείο, μετά τη γυναικοκτονία της μάνας τους, αντί να βρεθούν στην αγκαλιά ανθρώπων αγαπημένων.
Όπως παρακολουθούμε τα δημοσιεύματα των δημοσιογράφων, των ειδησεογραφικών τους σελίδων, των αγελών από ενεργούς μπαμπάδες στα σχόλια της είδησης, να σκιαγραφούν από το πρώτο λεπτό το καθεστώς στο οποίο βρισκόμαστε πέντε χρόνια μετά. «Τα ανήλικα κοριτσάκια είχαν πολύ καλή σχέση με τον πατέρα τους, ο οποίος δολοφόνησε άγρια τη μητέρα τους στο σπίτι τους», «Αποκλειστικό – Καλαμάτα: «Η κοπέλα είχε παράλληλη σχέση – Την παρακολουθούσε», και βέβαια να ξεπλένουν τον γυναικοκτόνο αναπαράγοντας παντού την αφήγηση περί…αυτοάμυνας του φονιά.
Ενώ εμείς ξέρουμε, ξέρουμε από πριν, αυτό που κατήγγειλε φίλος της δημόσια, «Την είχε απειλήσει ότι θα φτιάξει τα πράγματα έτσι ώστε να μην βλέπει τα παιδιά της. Έμενε γιατί φοβόταν για την ζωή της και για τα παιδιά της».
Εμείς ξέρουμε, ξέρουμε από πριν, Ο Νόμος Τσιάρα Γυναικοκτονεί.
Ο κακοποιητής και ο γυναικοκτόνος είναι καλός πατέρας για τον κόσμο που ετοιμάζει η ακροδεξιά, κυβερνητική και μη, στη Νέα Δημοκρατία και αλλού. Καλός είναι ο πατέρας που συμμορφώνει και εκπαιδεύει τους αυριανούς πολίτες του κράτους ότι η γυναίκα και τα παιδιά του ανήκουν, καλός πατέρας είναι εκείνος που συμβάλλει στην κανονικοποίηση της έμφυλης και ενδοοικογενειακής βίας, και που έχει κάθε δικαίωμα να τιμωρήσει "διά λόγους τιμής", αν χρειαστεί. Αυτός είναι καλός άντρας και καλός πατέρας.
Στο πεδίο του πολέμου που ζούμε εντός και εκτός συνόρων, ο νόμος Τσιάρα και οι υποστηρικτές του ετοιμάζουν τους αυριανούς αφέντες και δολοφόνους. Την αυριανή δούλα και κυρά. Και τα παιδιά με σκυμμένο κεφάλι. Η ζώνη με την οποία χτυπούσε ο γυναικοκτόνος τη Βασιλική θα πέσει με δύναμη -αν δεν πέφτει ήδη- πάνω σε παιδικά σώματα.
Δεν έχουμε σκοπό να επιστρέψουμε σε ένα καθεστώς βίας και τρόμου από το οποίο αγωνιστήκαμε για να αποδράσουμε εκατομμύρια γυναίκες σε όλο τον πλανήτη – σε κάθε γωνιά του φωνάζουμε ότι θα ζήσουμε ελεύθερες και εμείς και τα παιδιά μας.
Αυτό τον αγώνα ενάντια στον πόλεμο που κήρυξαν πάνω στα σώματά μας θα τον κερδίσουμε εμείς. Ο νόμος Τσιάρα θα ανατραπεί.
Με οργάνωση και αντίσταση φεμινιστική. Θα ζήσουμε. Θα προστατεύσουμε τα παιδιά. Βασιλική, θα σε δικαιώσουμε.
# ο Νόμος Τσιάρα Γυναικοκτονεί # όχι στην υποχρεωτική συνεπιμέλεια
Πέντε χρόνια ήταν πολλά.
Πέντε χρόνια Νόμος Τσιάρα. Πέντε χρόνια από τότε που η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη και της Νέας Δημοκρατίας άνοιξαν την πόρτα στο ακροδεξιό λόμπι ανδρικών και πατρικών δικαιωμάτων. Από τότε που νομοθέτησαν εντός του κοινοβουλίου και εκπαίδευσαν κάθε δικαστή αυτής της χώρας για να μπορούν κακοποιητικοί άντρες να εκβιάζουν τις πρώην συντρόφους τους με εργαλείο τα παιδιά, για να μπορούν να εξουσιάζουν και να κακοποιούν παιδιά και γυναίκες και εκτός γάμου. Για να κοπεί η διατροφή στο μισό και να αυξηθεί η εξουσία τους στο πενταπλάσιο. Πέντε χρόνια από τότε που ψήφισαν τον δυστοπικό καφκικό εφιάλτη της υποχρεωτικής συνεπιμέλειας, για να μην τολμάει καμία μάνα να καταγγείλει την κακοποίηση του παιδιού της αφού πια κινδυνεύει να χάσει την επιμέλεια και να μπει φυλακή.
Σήμερα στις 6 το απόγευμα στο Eteron (Λεωκορίου 38-40, Ψυρρή) η δημοσιογραφική ερευνητική ομάδα The Manifold θα μας μιλήσει για το πώς αντιμετωπίζουν οι ελληνικές αρχές τα θύματα που τολμούν να καταγγείλουν ενδοοικογενειακή βία ή/και παιδική σεξουαλική κακοποίηση.
Μαζί τους μιλούν: Γιώργος Νικολαΐδης Ψυχίατρος, Διευθυντής Ψυχικής Υγείας και Κοινωνικής Πρόνοιας του Ινστιτούτου Υγείας του Παιδιού Κική Πετρουλάκη Ψυχολόγος, Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Δικτύου κατά της Βίας Ιωάννα Στεντούμη Δικηγόρος
Εμείς θα είμαστε εκεί να ακούσουμε όσα ζούμε πέντε χρόνια τώρα. Γιατί η καταγραφή και η τεκμηρίωση είναι εργαλείο αντίστασης.
Πέντε χρόνια ήταν πολλά. Κατάργηση του νόμου Τσιάρα.
Εδώ το event της εκδήλωσης: https://fb.me/e/6TjlP5wi7
"Κάθε φορά που διαμαρτυρόμαστε για τον νόμο της υποχρεωτικής συνεπιμέλειας, εμφανίζεται και κάποιος να μας εξηγήσει ότι η συνεπιμέλεια είναι καλό πράγμα, ότι το παιδί χρειάζεται και τους δύο γονείς, ότι πολλοί μπαμπάδες σήμερα θέλουν να έχουν πιο ενεργό ρόλο στην ανατροφή των παιδιών τους, και πάνω από όλα ότι το να απαιτούμε από τις μαμάδες να μεγαλώνουν αποκλειστικά εκείνες τα παιδιά τους είναι πατριαρχικό.
Αφού ευχαριστήσω για την εξήγηση αυτή και προσωπικά αλλά και εκ μέρους των συναγωνιστριών/ών μου, πολλές από τις οποίες αδιαμφισβήτητα χρειάζονται ένα ακόμη μάθημα για το τι σημαίνει πατριαρχία, ανδρική καθοδήγηση για το τι να αγωνίζονται και για τι όχι, ανάλυση για το τι είναι ο φεμινισμός, και διδασκαλία για πλείστα όσα μυστήρια που ο γυναικείος νους δυσκολεύεται να επεξεργαστεί, να πω για πολλοστή φορά τα εξής:
Το δικαίωμα του παιδιού να μεγαλώνει και με τους δύο του γονείς αναγνωρίζεται στη Σύμβαση των Δικαιωμάτων του Παιδιού και δεν ξέρω καμία και κανέναν που να αγωνίζεται εναντίον του Νόμου Τσιάρα που να μην το υποστηρίζει. Το ζήτημα με τον Νόμο Τσιάρα είναι ότι δεν προασπίζεται αυτό το δικαίωμα. Ούτε η πρόθεση των πρωτεργατών του λόμπι για την ψήφιση αυτού του νόμου ήταν η προάσπιση αυτού του δικαιώματος.
Ο Νόμος Τσιάρα έχει δύο βασικές, αλληλένδετες λειτουργίες:
Πρώτον, αποτελεί ένα ακόμη -το ισχυρότερο μέχρι στιγμής- νομικό όπλο στα χέρια κακοποιητών, κατά συντριπτική πλειονότητα αντρών, αν και όχι αποκλειστικά, που τους επιτρέπει να συνεχίζουν να κακοποιούν τις γυναίκες τους και τα παιδιά τους και μετά τη λύση του γάμου.
Δεύτερον, έχει απελευθερώσει τις προκαταλήψεις μέρους των δικαστικών λειτουργών που θέλουν τις γυναίκες «υστερικές» και «εκδικητικές» και τα παιδιά αναξιόπιστα και ανίκανα να εκφράσουν τον φόβο ή την επιθυμία τους.
Ο Νόμος Τσιάρα όχι μόνο δεν είναι ένας παιδοκεντρικός νόμος αλλά ένας νόμος που καταπατά ένα άλλο βασικό δικαίωμα των παιδιών, το δικαίωμα να ακούγεται ο λόγος τους και να γίνεται σεβαστή η θέλησή τους από τις αρχές, δικαίωμα που επίσης αναγνωρίζεται από τη Σύμβαση Δικαιωμάτων του Παιδιού.
Διότι, φυσικά, το δικαίωμα των παιδιών στην ανατροφή τους και από τους δύο γονείς σταθμίζεται με το δικαίωμα τους στη ζωή, στην ασφάλεια και στην προστασία από την κακοποίηση. Ο νόμος αυτός ακυρώνει στην πράξη καθημερινά στα δικαστήρια αυτό το δικαίωμα, υποχρεώνοντας παιδιά σε επικοινωνία, διανυκτέρευση ή και συγκατοίκηση με αυτούς που καταγγέλλουν ως κακοποιητές τους.
Και φέρνει τις μητέρες αντιμέτωπες με ένα βάναυσο δίλημμα: αν προστατέψουν το παιδί τους, όπως έχουν χρέος, και αρνηθούν να το παραδώσουν στον κακοποιητή του, τότε κάποια στιγμή θα κληθούν να εκτίσουν τις ποινές φυλάκισης που μοιράζουν τα δικαστήρια για παραβιάσεις δικαστικών αποφάσεων, και το παιδί τους θα βρεθεί για τα καλά στα χέρια του κακοποιητή του με αποκλειστική πια επιμέλεια. Ή το παιδί θα καταλήξει σε ίδρυμα -όπως έχουμε ακούσει εισαγγελείς ανηλίκων και δικαστές να απειλούν- όπου βεβαίως έχει αυξημένες πιθανότητες να κακοποιηθεί.
Επιπλέον, ο Νόμος Τσιάρα στην πράξη επιτρέπει τη συνέχιση της κακοποίησης των γυναικών μετατρέποντας τα παιδιά σε κερκόπορτα μέσω της οποίας ο κακοποιητής διατηρεί τον έλεγχο του πάνω στο θύμα του.
Ο νόμος αυτός δεν είναι γενικά κι αόριστα μια επικύρωση του αγαθού της από κοινού ανατροφής των παιδιών. Γεννήθηκε και ζει μέσα σε συγκεκριμένο ιδεολογικό χώρο: των κινημάτων «ανδρικών δικαιωμάτων», δηλαδή των αντιδραστικών εκείνων κινημάτων που διεκδικούν την επαναφορά της «παραδοσιακής οικογένειας», τον περιορισμό και την αντιστροφή των φεμινιστικών κατακτήσεων. Έναν ιδεολογικό χώρο συντηρητικό, παραδοσιολάγνο, βαθιά μισογυνιστικό.
Ο Νόμος Τσιάρα δεν είναι ένας νόμος για τον σύγχρονο μπαμπά που θέλει να συμμετέχει στην ανατροφή του παιδιού του. Είναι ένας νόμος για τον μπαμπά που οργίζεται επειδή του αμφισβητούν ότι είναι ο αρχηγός, επειδή τόλμησαν να σηκώσουν κεφάλι, επειδή δεν ανέχονται τη βία του με την υποταγή που πιστεύει ότι οφείλουν. Είναι ένας νόμος που του επιτρέπει να ξαναβάλει τις καριόλες και τα μπάσταρδά τους στη θέση τους. Αυτό είναι εμφανές από τα βασικά ιδεολογικά σχήματα που διαμόρφωσαν τον νόμο και από τα οποία εμφορούνται οι οργανωμένες ομάδες που πίεσαν για την ψήφισή του:
Πρώτον, την ψευδοθεωρία της «γονικής αποξένωσης», έναν τσαρλατανισμό που όχι μόνο έχει αποδομηθεί απολύτως ως προς την επιστημονική του υπόσταση αλλά για τον οποίον έχει αποδειχτεί πως αποτελεί το πιο πρόσφορο εργαλείο για να μην διερευνώνται επαρκώς και να αποκρούονται οι καταγγελίες παιδικής κακοποίησης και ενδοσυντροφικής βίας. Η «γονική αποξένωση» είναι η πεμπτουσία του DARVO (Deny, Attack, Reverse Victim and Offender).
Και μην ακούσω ότι τάχατες δεν δέχομαι το προφανές, ότι πολλοί γονείς βάζουν τα παιδιά τους στη μέση στα διαζύγια, ότι κακολογούν τον άλλο γονιό και τα σχετικά. Δεν μιλάμε γι’ αυτό. Η «γονική αποξένωση» δεν είναι μια έκφραση της καθομιλουμένης για κάθε συγκρουσιακό διαζύγιο όπου τα παιδιά υποφέρουν από την αμετροέπεια των γονιών τους. Αυτό συμβαίνει και είναι κάκιστο, αλλά η «γονική αποξένωση» είναι συγκεκριμένη «θεωρία» με συγκεκριμένη ιστορία, κι από την επινόησή της μέχρι σήμερα συνιστά ένα δικαστηριακό εργαλείο, φτιαγμένο για να κοσμεί το υπερασπιστικό οπλοστάσιο αντρών που κατηγορούνται για κακοποίηση.
Δεύτερον, τον μύθο των «ψευδών καταγγελιών» είτε ενδοσυντροφικής βίας είτε παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης - και μάλιστα της «αύξησης» τους. Έναν μύθο που προπαγανδίζουν οι ομάδες αυτές, κατακλύζοντας το διαδίκτυο με άρθρα που μιλούν για «έρευνες» που δήθεν τον αποδεικνύουν. Μόνο που δεν υπάρχουν τέτοιες έρευνες. Δεν μετριούνται αυτά τα πράγματα στην Ελλάδα, οι έρευνες κυριολεκτικά δεν υπάρχουν. Μετριούνται, όμως, σε άλλες χώρες κι εκεί δείχνουν αφενός ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο να ορίσεις τι είναι μια «ψευδής» καταγγελία (Η μη αποδεδειγμένη ποινικά; Η βασισμένη σε ποινικά αποδεδειγμένη ψευδομαρτυρία; Τι μετράμε; Και πού το βρίσκουμε;), αφετέρου, στον βαθμό που αναγνωρίζουμε τους περιορισμούς της μεθοδολογίας, ότι οι «ψευδείς» καταγγελίες είναι ελάχιστες. Αυτά, βέβαια, είναι για τους σοβαρούς ανθρώπους και όχι για κάποιους έλληνες δικαστές που έχουν καταπιεί τον μύθο αμάσητο επειδή ταιριάζει με τις ιδέες τους και τους τον επανέλαβαν και 4-5 ψυχίατροι που αμείβονται από κατηγορούμενους για κακοποίηση.
Και μόνο το γεγονός ότι τη στιγμή που πέφτουν νεκρές γυναίκες από τα χέρια των νυν ή πρώην συντρόφων τους, ενώ είχαν ήδη προσφύγει στις αρχές κι έμειναν απροστάτευτες, κάποιοι μιλάνε για «ψευδείς καταγγελίες», θα έπρεπε να προβληματίζει κάθε ηθικό άνθρωπο.
Και φυσικά δεν είναι τυχαίο ότι αυτός ο μύθος περί «ψευδών καταγγελιών» αποκτά δυναμική στον απόηχο του metoo, όπου για πρώτη φορά γεμίζει το διαδίκτυο από ιστορίες γυναικών για τη βία που υφίστανται και τον φόβο με τον οποίο είναι αναγκασμένες να ζουν τις ζωές τους.
Κι εδώ, όπως και με τη «γονική αποξένωση», το εγχείρημα είναι ιδεολογικό: δεν μιλάμε για σταθμίσεις, για τεκμήρια αθωότητας, για τον πήχη της ποινικής απόδειξης και άλλα τέτοια πράγματα ουσίας που θέλουν όχι μόνο ερευνητικά εργαλεία αλλά πρωτίστως τη βασική αναγνώριση των αποδεδειγμένων μεγεθών της έμφυλης βίας και της παιδικής σεξουαλικής κακοποίησης. Μιλάμε για την προσπάθεια να σβηστεί ένα φαινόμενο από τη δημόσια σφαίρα, να εξοντωθεί η συνειδητοποίηση ότι ο μισός πληθυσμός τρομοκρατείται ή/και κακοποιείται σε κάποιο στάδιο της ζωής του εξαιτίας του φύλου του, ότι ένα στα πέντε παιδιά υφίσταται κάποιου είδους σεξουαλική κακοποίηση, και ότι οι θύτες είναι στις συντριπτικά περισσότερες περιπτώσεις άντρες. Μιλάμε για τη συστηματική ακύρωση της καθημερινής, γενικευμένης κακοποίησης κάτω από μια οργισμένη κραυγή «Ψέματα λέει η πουτάνα».
Τρίτον, την «επικοινωνία με κάθε κόστος», μ’ άλλα λόγια το λοβέρδειο «αυτός που βαράει τη γυναίκα του δεν σημαίνει ότι είναι και κακός πατέρας». Την ιδέα δηλαδή ότι το να βλέπει το παιδί τον πατέρα του (στην πραγματικότητα: το δικαίωμα του πατέρα να βλέπει το παιδί του) έχει απόλυτη προτεραιότητα, η οποία εκμηδενίζει κάθε πράξη για την οποία ο πατέρας αυτός καταγγέλλεται, την κακοποίηση της μητέρας ή/και του παιδιού του.
Κοιτάξτε, οι συναγωνίστριες και οι συναγωνιστές κατά του Νόμου Τσιάρα υποστηρίζουμε ότι ακόμη και γονείς που είναι κακοί, συνηθέστατα επειδή είναι φτωχοί, αλλά και λόγω ζητημάτων ψυχικών, εθισμού, παραβατικότητας κτλ, θα πρέπει να υποστηρίζονται από τις προνοιακές υπηρεσίες ώστε να γίνουν καλύτεροι γονείς και τα παιδιά τους να μεγαλώσουν μαζί τους - αντί, όπως γίνεται τώρα, να τους παίρνει το κράτος με συνοπτικές διαδικασίες τα παιδιά και να τα στέλνει σε ίδρυμα, ωσότου δώσει τα πιο λαχταριστά από αυτά για αναδοχές που μετατρέπονται ανεπιφύλακτα σε υιοθεσίες.
Είμαστε ταγμένες/οι στο να αναγνωρίζουμε και να παλεύουμε για το δικαίωμα των παιδιών να μεγαλώνουν ακόμη και με γονείς που χρειάζονται βοήθεια για να είναι γονείς. Και πιστεύουμε ότι είναι υποχρέωση του κράτους να τους παρέχει αυτή τη βοήθεια. Η κακοποίηση, όμως, η βία, είναι εκτός συζήτησης. Θα έπρεπε να είναι προφανές.
Και για να το ξεκαθαρίσω, να μην έχουμε παρεξηγήσεις: οποιαδήποτε σωματική ή ψυχολογική βία είναι καταδικαστέα. Υπάρχουν όμως κάποιες μορφές που οφείλονται σε αίτια όπως τα παραπάνω και από τις οποίες είναι δυνατόν, με την κατάλληλη υποστήριξη, ένας γονιός να απαλλαγεί, να τις εγκαταλείψει, να «βρει τον δρόμο του».
Η συστηματική ενδοσυντροφική βία και η παιδική σεξουαλική κακοποίηση δεν ανήκουν σε αυτές τις μορφές. Το ρίσκο για τα θύματα είναι πολύ μεγάλο. Κι αυτό θα έπρεπε να είναι προφανές. Σε άλλες χώρες, έχουμε ήδη θρηνήσει παιδιά που τα δολοφόνησαν οι πατεράδες τους την ώρα της «επικοινωνίας με κάθε κόστος». Πρέπει να θρηνήσουμε κι εδώ;
Κάθε φορά λοιπόν που εμφανίζεται κάποιος να μας εξηγήσει τι καλό πράγμα που είναι να ανατρέφουν το παιδί και οι δύο γονείς ή πώς οι σύγχρονοι μπαμπάδες αλλάζουν πάνες, λένε ιστορίες για καληνύχτα, αποστειρώνουν θήλαστρα και κάθονται με τα παιδιά τους να αποστηθίσουν τα ποτάμια της Φθιώτιδας, μου γεννιέται η απορία: αλήθεια, δεν ξέρουν για ποιο πράγμα μιλάμε;
Δεν ξέρουν ότι μιλάμε για γυναίκες και παιδιά που συνθλίβονται από τα όπλα που η ελληνική νομοθεσία και οι ελληνικές αρχές καθημερινά δίνουν σε εγκληματίες για να συνεχίσουν να βασανίζουν τα θύματα τους;
Ύστερα όμως θυμάμαι πως όταν ψηφιζόταν ο Νόμος Τσιάρα, ο αντιπερισπασμός ήταν ακριβώς αυτός: οι προειδοποιήσεις όσων ήξεραν για ποιο πράγμα μιλάμε πνίγηκαν μέσα σε μια γενική «συζήτηση» για τα καλά της συνεπιμέλειας και της από κοινού ανατροφής, για την πατριαρχία που υποχρεώνει τις γυναίκες να μεγαλώνουν τα παιδιά, και για τη σύγχρονη γονεϊκότητα. Μια «συζήτηση» που τροφοδότησαν όχι μόνο οι οργανωμένες ομάδες με την προπαγάνδα τους για τα τάχατες «ίσα δικαιώματα μαμάδων και μπαμπάδων» ή οι φυσικοί συνοδοιπόροι τους, πάσης φύσεως νοσταλγοί του ένδοξου παρελθόντος της «παραδοσιακής οικογένειας», αλλά και κάμποσοι προοδευτικοί, αριστεροί κι αναρχικοί που λέγανε «α, όλα κι όλα, κακός ο Τσιάρας και οι δεξιοί, αλλά η συνεπιμέλεια είναι καλό πράγμα και η γυναίκα πρέπει να απελευθερωθεί από την πατριαρχία».
Κι όταν το θυμάμαι αυτό, μου λύνεται η απορία"
Ο Αυγουστίνος Ζενάκος είναι δημοσιογράφος, μέλος της ομάδας ερευνητικής δημοσιογραφίας The Manifold